Eğitim Sen Genel Başkanı Zübeyde Kılıç`ın `Askeri Harcamalara Değil Eğitime Kaynak İstiyoruz!” ile ilgili olarak yapmış olduğu açıklama metni:
Kamu Harcamalarını İzleme Platformu`nun 7 Nisan 2011`de basına açıkladığı veriler 12 Nisan 2011 Askeri Harcamalara Karşı Eylem Günü`nde Türkiye`ye dair çarpıcı gerçeklere işaret etmektedir. · Türkiye`de 2010 yılında sosyal güvenlik, sağlık, sosyal yardım ve sosyal hizmetleri kapsayan harcamaların GSYH içindeki payı % 11,99 iken bu oranın 27 AB ülkesinde ortalama % 27 olduğu · Sağlık harcamalarının 2010-2013 arasında sistemli bir şekilde azaltılmasının planlandığı, Türkiye`deki kişi başına sağlık harcamasında 479 dolar ile Avrupa`da en son sırada yer aldığı · Türkiye`de toplam çocuk nüfusunun %24.6`si yoksulluk içinde yaşarken, bu oranın OECD ülkelerinde yüzde 12.4 olduğu · Ülkemiz nüfusunun % 31`i çocuk olduğu halde sağlık, sosyal hizmetler, sosyal yardım ve adalet hizmetleri çerçevesinde çocuğa ayrılan harcamaların GSYH`ya oranının % 1.31 olarak ölçüldüğü ifade edilmiştir. Türkiye`deki askeri harcamalara geldiğimizde ise karşımıza çok farklı bir tablo çıkmaktadır: Askeri harcamaların GSMH`ya oranının 2009 krizinden önce % 2.0 civarında olduğu, 2010 yılında % 2,08`e çıktığı ve 2011 yılında da % 2,1`e yükselmesinin planlandığı belirtilmiştir. Eğitim ve sağlıkta böylesi bir tablo ile karşı karşıya iken AKP hükümetinin askeri harcamaları yükseltme hedefini önüne koyması manidardır. Bu durum anti militarist söyleminin gerçekliğini ortadan kaldırmaktadır. Milli Eğitim Bakanlığı bütçesinin GSYH içindeki payının 2011 yılında %2,80 olarak öngörüldüğü ülkemizde Milli Eğitim Bütçesinden yatırımlara ayrılan pay ise yıldan yıla düşüş göstermektedir. Bildiğimiz gibi ülkemizde okulların ve öğrencilerin temel gereksinimlerini karşılamak için genel bütçeden yeteri kadar ödenek ayrılmamakta, öğrencilerin pek çoğu yeterli sayıda öğretmenden, okullarda yeterli fiziki donanımdan ve araç gereçlerden yoksun olarak eğitimini sürdürmektedir. Bu durum özellikle de çocukların şiddet ortamında büyüdüğü ülkemizin doğusu için geçerlidir. Çocuklarımız ve gençlerimiz, en temel ihtiyaç olan nitelikli eğitimden yoksun durumdayken askeri harcamalardan taviz verilmeyip sosyal harcamaları gün be gün kısan hükümetin kendisini sivil olarak tanıtmasını kabul etmiyoruz. Ülkemizde eğitime ve eğitimde barış ve birlikte yaşama kültürünün okullarda geliştirilmesine özellikle özen gösterilmesi gerekliyken karşımıza çıkan bu tablo yıllarca alanlarda seslendirilen “savaşa değil eğitime bütçe” ifadesinin slogandan ibaret olmadığının ve halen ne denli geçerli olduğunun kanıtıdır.
